2001 | Freddie en Frieda

Gebaseerd op de trouwfeesten van mijn eigen zussen in de jaren zeventig, bleef er van Brecht eigenlijk nauwelijks wat over maar werd het huwelijksfestijn een dolle bedoening met spelletjes, dansen, flauwe moppen van een babbelzieke vader, onderwaterse steken, belachelijke cadeaus, geen discobar maar een live orkest, … Alleen de wat penibele situatie van de bruid had niets met mijn zussen te maken, dat moet ik toch even zeggen! Ach, “Eddy Ringo en de Noordzeeboys”, het orkest mijner dromen; hoeveel contracten hebben jullie ondertussen al in de wacht gesleept! Dit stuk was een waar pruikenfestival: uit kappersboeken van voor vijfentwintig jaar werd de mode van toen herboren en samen met Guido Bernaert beleefde ik enorm veel pret met het kiezen van een ‘Sheila’-kapsel voor ons bruidje, een ‘Mireille Mathieu’-tje voor Florence, een ‘Doris Day’-tje voor Ellen, een ‘Elvis’ voor de mannen van het orkest, … prutsstoelen van de bruidegom werden ‘gearrangeerd’ door Erik Vroman, schrijnwerker in een ander leven, die mij al jaren bijstaat in het realiseren van m’n decors. Dankzij zijn kunde gebeurden er op tijd en stond de nodige accidentjes met het meubilair. Tot zover nummer eenentwintig. En de bruidstaart (evenwel zonder twintig à eenentwintig kaarsjes) was inderdaad lekker. Evenals het applaus. Elk jaar trouwens.

Comments are closed.

Site by Verdographics