1992 | Villon

Helaas, helaas, de Victor de Ruyterprijs bestond niet meer (wegens té groot en té duur). Want hier stond een homogene groep klaar met – al zeg ik het zelf – een ijzersterk stuk en getalenteerde spelers. Ik had eerder toevallig de muziek van Wim Mertens leren kennen en die paste wonderwel bij de sfeer van het stuk. Bovendien mocht ik voor de tweede keer zelf optreden. De middag voor de première belde Sophia me op: ze had een ongeval gehad met haar bromfiets. Nu moest ze gelukkig niet zoveel zeggen maar ze moest wel samen met vier andere ranke jongedames een dodendans uitvoeren… Het waren vier prima turnsters en behalve door mijn onhandigheid onderscheidde ik me ook nog door mijn brueghelliaanse vormen. Enfin, er werd nogal wat gelachen – wat de bedoeling niet was – en Sophia speelde de volgende twee voorstellingen gelukkig wel weer mee.

Comments are closed.

Site by Verdographics